یه مدته سرم خیلی شلوغه، امتحان زبان ایتالیایی داشتم، در حال نوشتن پایان نامه ام بودم و خیلی کارهای دیگه...
خوشبختانه امتحانم رو قبول شدم و می تونم ویزای تحصیلی بگیرم.
ولی الآن که می تونم برم دچار سردرگمی شدم، همش اعصابم خرده! عین خروس جنگی شدم، هم دلم میخواد برم هم دلم نمیخواد برم، نمی دونم با این حس گوهی که دارم چی کار کنم؟!!
تازه یه چیز دیگه هم هست هنوز نتونستم دفاع کنم، استاد احمقم هم گیر داده ول کن نیست، نه پایان نامه م رو می خونه نه میذاره من دفاع کنم اه اه اه اه !!! گند بزنه به هر چی استاد راهنماست!!
عین آدمهایی که دم مرگن دلم داره واسه دوستام، شب نشینی هامون، مسافرت های مسخره مون، شرکت، اون دوست کوچولوی دو ساله م، مامان و بابام، داداشام، وسایل خونه م، پتوم و خیلی چیزهای دیگه تنگ می شه!!!!
نمی دونم چی میشه، می ترسم برم اونجا پشیمون شم از اومدنم، یا بر عکس برم اونجا و دیگه دلم نخواد برگردم!!!!
این دومی خیلی بدتره!!!!
شبها واسه اینکه به خودم دلداری بدم می شینم فکر میکنم:
میرم دکتری می گیرم، اونوقت میام میزنم تو سر استاد راهنمای خرم!
میرم تمام اروپا رو می گردم، اونوقت بعدا بچه م تا بهم گفت تو مال 20 سال پیشی عکسام رو بهش نشون میدم تا خفه شه!
میرم دیسکو و تمام عقده هام رو در میارم، اونوقت دم مردن حسرت نمی خورم!
میرم کنار دریا برنزه می شم، اونوقت کلی ذوق می کنم!
میرم هشت پا و صدف و مرکب ماهی و ... می خورم، بعدش دیگه حیوونی نیست که نخورده باشم ( البته غیر از موش و سگ و گربه) !
بدون ویزا می تونم برم آمریکا، بعدش از اونجا کلی به بعضی از دوستهای احمقم پز میدم!
میرم رستوران چینی ها تا موش و سگ و گربه هم بخورم، بعدش حتما می میرم!
....
کلی فکرهای احمقانه دیگه هم میزنه به سرم که روم نمیشه بنویسم!!
راستش دلم واسه شوهرم هم خیلی میسوزه بیچاره نمیدونه با کدوم ساز من برقصه! اگه الآن اروپا بودیم حتماً خودشو از شر من راحت میکرد!!
می دونم وضعم خیلی خرابه باید برم پیش یه روانپزشک!
کمکم کن... کمکم کن...
نذار اینجا بمونم تا بپوسم
کمکم کن... کمکم کن
نذار اینجا لب مرگُ ببوسم!
این هم حسن ختام نوشته هام بود که مطمئن شید دیونه شدم.
راستی معنی اون چیزی که اون بالای بالا نوشتم میشه دنیای انی!!
